Kalb, ilâhî feyizlerle hâllenince, onda Hâlık’tan ötürü mahlûkâta hizmet arzusu doğar. Dostluğun merkezine Allâh ve Rasûlü’nü yerleştirenler, bütün mahlûkât ile dost olurlar. Böyle bir hizmet erinin yüreği, genişleyerek bütün mahlûkâtı içine alan bir “ganî gönül” yâni bütün mahlûkâtı kuşatan seyyar bir dergâh hâline gelir.

Hizmet, ancak zengin bir kalbî hayatla îfâ edilebilir ve bereketli semereler verir. İnsan bu hâle ulaşınca muhabbet odağı hâline gelir. Muhabbetle atılan tohum da ebedîdir. Bu bakımdan kendimizi öncelikle Cenâb-ı Hakk’ın ve Hazret-i Peygamber -sallallâhu aleyhi ve sellem- Efendimiz’in muhabbetiyle ihyâ edip, hayatımızı buna göre programlamamız gerekmektedir.